• 
  • Login
  • Nieuwsbrief

Een beter inzicht in rejectie van een orgaantransplantaat

Canadese vorsers hebben een nieuwe cellulaire structuur ontdekt die verantwoordelijk is voor onverklaarde gevallen van rejectie na orgaantransplantatie. Die ontdekking zou een omwenteling kunnen inluiden op het gebied van hart-, long-, nier- en levertransplantatie dankzij een betere evaluatie van het risico op afstoting.

10% rejectie
Na een transplantatie is er altijd een risico op rejectie van het transplantaat. Gewoonlijk is die toe te schrijven aan een reactie van het immuunsysteem op het transplantaat, dat wordt gezien als een indringer. Alle cellen bevatten op hun oppervlak HLA-antigenen (Human Leucocyte Antigen), die een unieke “identiteitskaart” vormen. Bij transplantatie trachten de artsen een afstoting te voorkomen onder meer door ervoor te zorgen dat de bloedgroep en de HLA-antigenen van de ontvanger compatibel zijn met die van de donor. Maar ondanks al die voorzorgsmaatregelen zal 10% van de patiënten een rejectie ontwikkelen.
Beschadigde bloedvaten
Om dat mysterie te ontrafelen, hebben Canadese vorsers de bloedvaten onderzocht. Bloedvaten zijn belangrijk bij een transplantatie. Als de bloedvaten beschadigd zijn, is een rejectie moeilijker te behandelen. De vorsers hebben ontdekt dat beschadigde bloedvaten stukken van speciale cellen afgeven: membraanblaasjes, die het immuunsysteem waarschuwen. Als je daarna een transplantatie uitvoert, zal het immuunsysteem het transplantaat onmiddellijk aanvallen.
Autoantistoffen
Die blaasjes zijn afkomstig van stervende cellen en genereren autoantistoffen. Naast de reactie van het immuunsysteem op de HLA-antigenen reageert het immuunsysteem eigenaardig genoeg ook op bestanddelen van onze eigen cellen. De afstoting is dus niet louter een reactie tegen iemand anders, maar ook een reactie tegen lichaamseigen elementen van de ontvanger.
Een geneesmiddel 
De groep van Anne-Marie Hébert van het onderzoekscentrum van het ziekenhuiscentrum van de Universiteit van Montreal (CRCHUM), heeft een manier gevonden om de enzymatische motor van die blaasjes uit te schakelen met bortezomib. Bortezomib is een geneesmiddel dat wordt gebruikt bij de behandeling van een bepaalde beenmergkanker. Het blokkeert de enzymactiviteit van de vesikels, waardoor het immuunsysteem niet meer wordt gealarmeerd. De resultaten in celculturen en bij proefdieren zien er goed uit. Er loopt al een klinische studie bij de mens.

Naar een communiqué van AlphaGaliléo en de Universiteit van Montreal.

Referentie
Dieudé M, Bell C, Turgeon J et al. The 20S proteasome core, active within apoptotic exosome-like vesicles, induces autoantibody production and accelerates rejection. Science Translational Medicine 2015; 7(318): 318ra200. doi: 10.1126/scitranslmed.aac9816.